Een Marokkaanse Jood van analfabete ouders

In 'Marokkaanse Jood van analfabete ouders' neemt David Pinto ons mee van een klein Berbers dorpje in Marokko, naar Israël en Nederland en sluit in deel 2 af met een aantal observaties over het huidige Nederland.0In zijn autobiografie volgen we een ambitieus kind van analfabete ouders die uiteindelijk professor wordt in Nederland. Ondanks zijn "onfatsoenlijke uitspraken" is het een interessant verslag van een bewogen leven met veel hoogte- en dieptepunten. Pinto is als jood geboren in het Berberse dorpje Midelt in Marokko in een gezin van dertien kinderen. Pinto koos als opleiding een Chassidische Yeshiva in Meknès, een moderne stad met een grote joodse gemeenschap. Hij werd leerling op het Marokkaans Instituut voor Hogere Hebreeuwse Studies in Rabat. Toen daar een orthodoxe Rabbi werd benoemd, vertrok Pinto. Hij werd leraar op een joodse meisjesschool. Onder morele dwang van zijn moeder vertrok hij met zijn familie naar Israël. Aan de Zesdaagse Oorlog nam hij deel als hospik. Na deze oorlog kwamen Pinto en zijn vrouw in Nederland terecht bij zijn schoonmoeder in Groningen. Pinto besloot op eigen risico en zonder subsidie zelf iets op te zetten en dat werd het Intercultureel Instituut (ICI) voor cursussen, trainingen, onderzoek en advies op het gebied van interculturele communicatie. Hij werd beroemd en berucht door zijn opiniestuk in 'de Volkskrant' (18 juni 1988) waarin hij het concept 'doodknuffelen' van migranten lanceerde, dat in eerste instantie leidde tot grote weerstand. Ondanks alle tegenslagen, frustraties, tegenwerkingen en een 'pakketje' dat haaks staat op wat voor 'fatsoenlijk' doorgaat in beschaafd Nederland, heeft hij het beste bereikt, e.e.a. ontwikkeld, tot stand gebracht en veel gepubliceerd, boeken, artikelen, stukken in kranten. Hij kreeg de erkenning waar hij zo hard op zoek naar was.

שנה

2020

שפה

Dutch

הוצאה

Aspekt

מהדורות

1

עמודים

201

ISBN

9789463388375

מקור הנתונים: Wikidata